گويند، دوراني در حكومت‌ها فرا مي رسد كه گفتمان و رويكرد حاكميت با گفتمان و رويكرد جمهور فاصله اي بس عميق دارد.
در چنين روزگاري، جهت حركت اين دو، چون دو شريان متفاوت است كه يكي روي غرب دارد و ديگري روي شرق. آن یکی سوداي شمال در سر مي پروراند و ديگري آواي جنوب. هر چه تلاش كني تا به هم نزديك شوند، گويي آبي را در هاون مي كوبي...
اين شرايط منجر به آن مي شود كه جامعه به سمت فروپاشي پيش رود. يعني، از درون فاقد ارزش ها و مفاهيم مي شود. ديگر چيزي نيست تا تداوم حاكميت بر بنيان آن شكل گيرد. در واقع، چون خانه اي چوبي است كه موريانه آن را جويده است فقط نسيمي و شايد هم بادي كافي است...
حاكميت از لزون نداشتن رابطه مي گويد و جمهور از لزون داشتن رابطه. حاكميت از رسميت ندادن مي گويد و جمهور از رسميت دادن. حاكميت از نپوشيدن مي گويد و جمهور از پوشيدن و ...
الخير في ماوقع ...